Mustafa neemt na 38 jaar afscheid van zijn tweede thuis
28 april 2025
Mustafa, Brandweerman
Na een loopbaan van bijna vier decennia neemt Mustafa afscheid van de brandweer. Wat begon met een onverwachte sollicitatie, groeide uit tot een indrukwekkende carrière vol toewijding, leermomenten en warme kameraadschap. "Het voelt raar om weg te gaan, maar ik ben dankbaar dat ik het in goede gezondheid mag afsluiten."
Van Turkije naar Laak
Toen Mustafa op 19-jarige leeftijd vanuit Turkije naar Nederland kwam, sprak hij nauwelijks Nederlands. Studeren aan de TU Delft was het oorspronkelijke plan, maar zijn taaldocent kwam met iets onverwachts: een vacature bij de brandweer. Met hulp van die docent schreef Mustafa zijn eerste sollicitatiebrief. Niet lang daarna begon zijn avontuur – als onderdeel van de eerste gemengde lichting van vrouwen en migranten.
Zijn allereerste post was Escamp, nu bekend als Laak. De ploeg telde bijna twintig collega’s en al snel voelde hij zich onderdeel van de groep. Ook al had hij nog veel te leren, hij viel op door zijn inzet én zijn meertaligheid. Die bleek van grote waarde tijdens incidenten in wijken als Transvaal en de Schilderswijk, waar taal vaak een barrière vormde. “Ik kon dan helpen vertalen, dat gaf mijn werk extra betekenis. Mijn bevelvoerders waren daar altijd blij mee.”
Ook buiten zijn werk was Mustafa actief in zijn gemeenschap. Vijftien jaar lang was hij voorzitter van een stichting die huiswerkbegeleiding gaf aan kinderen, met name van Turkse afkomst. “Ik wilde dat ze goed onderwijs kregen en verder konden komen. Wat ik geleerd had, wilde ik doorgeven.”
Groeien in een veranderend vak
De brandweer is in de loop van de jaren sterk veranderd, en Mustafa groeide daarin mee. Hij maakte de overstap mee van helm met nekflap naar volledig beschermende pakken, van werken zonder portofoon naar elke collega voorzien van communicatieapparatuur. Toch blijft één element altijd hetzelfde: het onverwachte van het werk, en de impact van wat je meemaakt.
Sommige gebeurtenissen laten blijvende sporen na. Zo herinnert Mustafa zich levendig de fatale brand aan de Frans Halsstraat, waarbij een moeder en vijf kinderen omkwamen. Hij had die nacht kamerwacht, en luisterde via de portofoons het hele incident mee. “Het heeft de hele nacht geduurd. Je hoort alles. Dat vergeet je nooit meer.” En tijdens een grote woningbrand aan de Hoefkade liep een collega ernstige brandwonden op – een moment dat diepe indruk op hem maakte. “Ze had blaren op haar rug. Het was alsof we in een oven stonden.”
Vijftien jaar mentor
De afgelopen vijftien jaar gaf Mustafa zijn kennis door aan nieuwe collega’s. Niet door streng te corrigeren, maar door te begeleiden. “Je moet mensen eerst uitleggen hoe iets werkt, en dan pas corrigeren. Als je alleen maar commentaar geeft, dan haakt iemand af. Ik heb dat vroeger zelf ook zo ervaren, en probeer het nu anders te doen.”
Die begeleidende rol ligt hem. Mustafa zag hoe jonge collega’s opbloeiden als ze vertrouwen kregen. Hij hielp hen zich te ontwikkelen tot brandweermensen die stevig in hun schoenen staan – iets wat hijzelf ook heeft geleerd binnen het vak.
“Het voelt als familie”
Voor Mustafa voelde de brandweer altijd als een tweede thuis. Hoewel hij werk en privé meestal gescheiden hield, zijn er vriendschappen ontstaan die verder gingen dan de kazerne. Hij herinnert zich met plezier de avonden waarop hij met collega’s voetbalde tegen andere posten. “Laak tegen Mike, wij wonnen altijd,” zegt hij lachend.
Wat hij het meest gaat missen? De dienstbaarheid. “Het mooiste is dat je mensen en dieren kunt helpen. Dat ga ik echt missen.” De brandweer voelde voor hem als een tweede huis, en dat gevoel zal blijven, ook nu hij vertrekt.
Een nieuwe fase, een vertrouwde missie
Mustafa is nog lang niet van plan stil te zitten. Hij blijft actief op de markt met zijn eigen kraam met huishoudelijke artikelen, brengt tijd door met zijn kleinkinderen en droomt van langere periodes in Turkije zodra de omstandigheden het toelaten.
Mustafa kijkt met trots terug op zijn loopbaan. Hij heeft veel geleerd, veel beleefd – en dat geeft hij nu op zijn manier door. Vijftien jaar lang deed hij dat als mentor binnen de brandweer. En ook daarbuiten, binnen zijn gemeenschap, blijft hij stimuleren, motiveren en inspireren. Jongeren aansporen om hun talenten te benutten, zichzelf te ontwikkelen en kansen te grijpen – dat is voor Mustafa vanzelfsprekend. Want alles wat hij bij de brandweer heeft gekregen, geeft hij graag weer door.
